กลับหน้าแรกพระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV

 

โยบ 2

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42]

ซาตานรับอนุญาตทรมานตัวโยบเอง
2:1 มีอยู่อีกวันหนึ่ง เมื่อบุตรชายทั้งหลายของพระเจ้ามารายงานตัวต่อพระพักตร์ของพระเยโฮวาห์ และซาตานเข้ามาท่ามกลางพวกเขาเพื่อรายงานตัวต่อพระพักตร์ของพระเยโฮวาห์ด้วย
2:2 และพระเยโฮวาห์ตรัสกับซาตานว่า “เจ้ามาจากไหน” และซาตานตอบพระเยโฮวาห์ และกล่าวว่า “จากไป ๆ มา ๆ อยู่ในแผ่นดินโลก และจากเดินขึ้นเดินลงในแผ่นดินโลกนั้น”
2:3 และพระเยโฮวาห์ตรัสกับซาตานว่า “เจ้าได้ไตร่ตรองดูโยบผู้รับใช้ของเราหรือไม่ ว่าไม่มีใครเหมือนเขาในแผ่นดินโลก เป็นคนดีพร้อมและเที่ยงธรรม เป็นคนที่เกรงกลัวพระเจ้าและหันเสียจากความชั่วร้าย และเขายังยึดมั่นในความซื่อสัตย์ของเขาอยู่ ถึงแม้ว่าเจ้าชวนเราให้ต่อสู้กับเขา เพื่อทำลายเขาโดยไม่มีเหตุ”
2:4 และซาตานตอบพระเยโฮวาห์ และกล่าวว่า “หนังแทนหนัง ใช่แล้ว คนย่อมให้ทุกอย่างที่เขามีอยู่แทนชีวิตของเขา
2:5 แต่บัดนี้ ขอยื่นพระหัตถ์ของพระองค์เถิด และแตะต้องกระดูกและเนื้อของเขา และเขาจะสาปแช่งพระองค์ต่อพระพักตร์ของพระองค์”
2:6 และพระเยโฮวาห์ตรัสกับซาตานว่า “ดูเถิด เขาอยู่ในมือของเจ้า แต่จงไว้ชีวิตของเขาเท่านั้น”
2:7 ดังนั้น ซาตานจึงออกไปจากต่อพระพักตร์ของพระเยโฮวาห์ และได้ให้โยบเป็นฝีร้าย ตั้งแต่ฝ่าเท้าของท่านจนถึงกระหม่อมของท่าน
2:8 และท่านก็เอาชิ้นหม้อแตกขูดตัวของท่าน และท่านนั่งอยู่ในกองขี้เถ้า

ภรรยาโยบเยาะเย้ยท่าน
2:9 แล้วภรรยาของท่านพูดกับท่านว่า “ท่านยังจะยึดมั่นในความซื่อสัตย์ของท่านหรือ จงสาปแช่งพระเจ้าและตายเสียเถิด”
2:10 แต่ท่านพูดกับนางว่า “เธอพูดอย่างหญิงโฉดคนหนึ่งจะพูด อะไรกัน พวกเราจะรับสิ่งดีจากพระหัตถ์ของพระเจ้า และพวกเราจะไม่รับสิ่งชั่วร้ายบ้างหรือ” ในเหตุการณ์เหล่านี้ทั้งสิ้น โยบมิได้กระทำบาปด้วยริมฝีปากของตน

สหายสามคนของโยบที่ถือว่าตัวชอบธรรม
2:11 บัดนี้ เมื่อสหายทั้งสามของโยบได้ยินถึงภัยพิบัตินี้ทั้งสิ้นที่ได้เกิดขึ้นกับท่าน ทุกคนก็มาจากสถานที่ต่าง ๆ ของตน คือ เอลีฟัสชาวเทมาน บิลดัดคนชูอาห์ และโศฟาร์ชาวนาอามาห์ เพราะพวกเขาได้นัดมาพร้อมกันเพื่อแสดงความเศร้าโศกกับท่านและปลอบประโลมใจท่าน
2:12 และเมื่อเขาทั้งหลายเงยหน้าของตนขึ้นดูแต่ไกล และจำท่านไม่ได้ พวกเขาก็ส่งเสียงและร้องไห้ และพวกเขาทุกคนฉีกเสื้อคลุมของตน และซัดผงคลีดินเหนือศีรษะของตนขึ้นไปยังฟ้าสวรรค์
2:13 แล้วเขาทั้งหลายนั่งลงกับท่านบนดินเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน และไม่มีใครสักคนหนึ่งพูดกับท่านสักคำ ด้วยว่าพวกเขาเห็นว่าความทุกข์ระทมของท่านนั้นใหญ่ยิ่งนัก

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope