กลับหน้าแรกพระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV

 

โยบ 7

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42]

โยบอ้อนวอนต่อพระเจ้า
7:1 “ไม่มีเวลากำหนดสำหรับมนุษย์บนแผ่นดินโลกหรือ วันเวลาของเขาไม่เหมือนวันเวลาของลูกจ้างดอกหรือ
7:2 เหมือนอย่างทาสที่ปรารถนาเงาอย่างจริงจัง และเหมือนอย่างลูกจ้างผู้มองหารางวัลแห่งงานของตน
7:3 ดังนั้น ข้าจึงต้องได้รับส่วนเปล่าประโยชน์เป็นเดือน ๆ และบรรดาคืนแห่งความน่าอิดโรยก็กำหนดแก่ข้า
7:4 เมื่อข้านอนลง ข้าพูดว่า ‘เมื่อไรหนอข้าจะลุกขึ้น และกลางคืนจะผ่านพ้นไป’ และข้าเต็มไปด้วยการพลิกตัวไปพลิกมาจนรุ่งเช้า
7:5 เนื้อของข้าห่มตัวหนอนและก้อนฝุ่น หนังของข้าแตก และกลายเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ
7:6 วันเวลาของข้าเร็วกว่ากระสวยของช่างทอ และสิ้นสุดลงด้วยไร้ความหวัง
7:7 โอ ขอทรงจำไว้ว่า ชีวิตของข้าพระองค์เป็นแต่ลมหายใจ ตาของข้าพระองค์จะไม่เห็นสิ่งที่ดีอีกเลย
7:8 ตาของผู้ที่ได้เห็นข้าพระองค์จะไม่เห็นข้าพระองค์อีกต่อไป พระเนตรของพระองค์มองหาข้าพระองค์ และข้าพระองค์ก็ไม่อยู่แล้ว
7:9 เมฆจางและหายไปฉันใด บุคคลที่ลงไปยังแดนคนตายจะไม่ขึ้นมาอีกฉันนั้น
7:10 เขาจะไม่กลับไปยังบ้านของเขาอีก ทั้งสถานที่ของเขาก็จะไม่รู้จักเขาอีกเลย
7:11 เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จะไม่ยับยั้งปากของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะพูดด้วยความแสนระทมแห่งจิตใจของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะบ่นด้วยความขมขื่นแห่งจิตใจของข้าพระองค์
7:12 ข้าพระองค์เป็นทะเลหรือ เป็นปลาวาฬหรือ พระองค์จึงทรงวางยามเฝ้าข้าพระองค์
7:13 เมื่อข้าพระองค์พูดว่า ‘เตียงของข้าจะเล้าโลมข้า ที่นอนของข้าจะบรรเทาการร้องทุกข์ของข้า’
7:14 แล้วพระองค์ก็ทำให้ข้าพระองค์กลัวด้วยความฝันต่าง ๆ และทำให้ข้าพระองค์หวาดเสียวด้วยนิมิตทั้งหลาย
7:15 ดังนั้น จิตใจของข้าพระองค์จึงเลือกที่จะถูกรัดคอตาย และเลือกความตายแทนชีวิตของข้าพระองค์
7:16 ข้าพระองค์เบื่อชีวิต ข้าพระองค์จะไม่อยู่ตลอดไป ปล่อยข้าพระองค์แต่ลำพังเถิด เพราะวันเวลาของข้าพระองค์เป็นแต่เพียงเปล่าประโยชน์
7:17 มนุษย์เป็นอะไร ที่พระองค์จะทรงยกย่องเขา และที่พระองค์จะใส่พระทัยเขา
7:18 และที่พระองค์จะทรงเยี่ยมเขาทุกเช้า และทรงลองดูเขาทุกขณะ
7:19 อีกนานเท่าใดพระองค์จึงจะไม่ทรงออกไปจากข้าพระองค์ หรือปล่อยข้าพระองค์แต่ลำพัง จนข้าพระองค์จะกลืนน้ำลายของตนได้
7:20 โอ ข้าแต่พระองค์ผู้พิทักษ์รักษามนุษย์ ข้าพระองค์ทำบาปแล้ว ข้าพระองค์จะทำอะไรแก่พระองค์เล่า ทำไมพระองค์จึงทรงตั้งข้าพระองค์ให้เป็นเป้าต่อพระองค์ จนข้าพระองค์เป็นภาระหนักแก่ข้าพระองค์เอง
7:21 และทำไมพระองค์ไม่อภัยโทษการละเมิดของข้าพระองค์ และนำเอาความชั่วช้าของข้าพระองค์ไปเสีย เพราะบัดนี้ข้าพระองค์จะนอนลงในผงคลีดิน และพระองค์จะทรงเสาะหาข้าพระองค์ในเวลาเช้า แต่ข้าพระองค์จะไม่อยู่แล้ว”

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope