กลับหน้าแรกพระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV

 

โยบ 37

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42]

พระราชกิจและสติปัญญาของพระเจ้า
37:1 “จิตใจของข้าสั่นเพราะเรื่องนี้ด้วย และจิตใจนั้นถูกย้ายออกจากสถานที่ของมัน
37:2 จงตั้งใจฟังกัมปนาทแห่งพระสุรเสียงของพระองค์ และเสียงที่ออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์
37:3 พระองค์ทรงชี้ทางเสียงนั้นไปทั่วใต้ฟ้าทั้งสิ้น และฟ้าแลบของพระองค์ไปถึงที่สุดปลายแห่งแผ่นดินโลก
37:4 เสียงหนึ่งคำรามตามหลังฟ้าแลบนั้น พระองค์ทรงแผดด้วยพระสุรเสียงอันรุ่งโรจน์ของพระองค์ และพระองค์จะไม่ทรงหน่วงเหนี่ยวพวกมันไว้เมื่อพระสุรเสียงของพระองค์เป็นที่ได้ยิน
37:5 พระเจ้าทรงแผดอย่างน่าประหลาดด้วยพระสุรเสียงของพระองค์ พระองค์ทรงกระทำสิ่งใหญ่โตต่าง ๆ ซึ่งเราไม่สามารถเข้าใจได้
37:6 เพราะพระองค์ตรัสแก่หิมะว่า ‘เจ้าจงตกลงบนแผ่นดินโลก’ และในทำนองเดียวกันก็ตรัสแก่ฝนปรอย ๆ และแก่ห่าฝนแห่งพระกำลังของพระองค์
37:7 พระองค์ทรงมัดมือของมนุษย์ทุกคน เพื่อคนทั้งปวงจะรู้จักพระราชกิจของพระองค์
37:8 แล้วบรรดาสัตว์ป่าจึงเข้าไปในถ้ำต่าง ๆ และพักอยู่ในบรรดาสถานที่ของพวกมัน
37:9 ลมหมุนออกมาจากทางทิศใต้ และความหนาวมาจากทางทิศเหนือ
37:10 น้ำค้างแข็งประทานมาด้วยลมหายใจของพระเจ้า และความกว้างของน้ำทั้งหลายก็ถูกทำให้แคบลง
37:11 เช่นเดียวกันโดยการรดน้ำพระองค์ทรงทำให้เมฆทึบเหนื่อยอ่อน พระองค์ทรงกระจายเมฆสุกใสของพระองค์ออกไป
37:12 และมันก็ถูกหันไปมาโดยคำปรึกษาทั้งหลายของพระองค์ เพื่อพวกมันจะทำสิ่งใดก็ตามที่พระองค์ทรงบัญชาพวกมันเหนือผิวพิภพในแผ่นดินโลก
37:13 พระองค์ทรงกระทำให้มันมา ไม่ว่าจะเป็นเพื่อการตีสอน หรือเพื่อแผ่นดินของพระองค์ หรือเพื่อความเมตตา
37:14 โอ ท่านโยบ ขอตั้งใจฟังข้อนี้ จงยืนสงบนิ่ง และพิจารณาบรรดาพระราชกิจอันมหัศจรรย์ของพระเจ้า
37:15 ท่านทราบหรือว่าพระเจ้าทรงกำชับพวกมัน และกระทำให้ความสุกใสแห่งเมฆของพระองค์ส่องแสงเมื่อไร
37:16 ท่านทราบถึงการทรงตัวของเมฆทั้งหลายหรือ ซึ่งเป็นบรรดาพระราชกิจอันมหัศจรรย์ของพระองค์ผู้ทรงสมบูรณ์แบบในความรู้
37:17 เสื้อผ้าทั้งหลายของท่านอุ่นอย่างไร ในเมื่อพระองค์ทรงทำให้แผ่นดินโลกสงบลงด้วยลมทิศใต้
37:18 ท่านแผ่ฟ้าสวรรค์ออกไปพร้อมกับพระองค์หรือ ซึ่งเข้มแข็ง และเป็นเหมือนอย่างกระจกที่หล่อไว้
37:19 จงสอนพวกเราว่า พวกเราควรจะทูลอะไรต่อพระองค์ เพราะพวกเราไม่สามารถเรียบเรียงถ้อยคำของพวกเราได้เพราะเหตุความมืดทึบ
37:20 จะทูลพระองค์ได้ไหมว่า ข้าพูด ถ้าผู้ใดพูด แน่นอนเขาจะต้องถูกกลืนไปเสียหมด
37:21 และบัดนี้ มนุษย์ทั้งหลายมองไม่เห็นความสุกใสซึ่งอยู่ในบรรดาเมฆ แต่ลมผ่านไป และกวาดเมฆเหล่านั้นให้กระจ่าง
37:22 อากาศโปร่งดีมาจากทิศเหนือ ความรุ่งโรจน์อย่างน่าคร้ามกลัวอยู่กับพระองค์
37:23 เกี่ยวกับองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์นั้น พวกเราไม่สามารถสืบเสาะพระองค์ได้ พระองค์ทรงเป็นเลิศในเรื่องฤทธานุภาพ ในความยุติธรรมและในความเที่ยงธรรมอันมากมาย พระองค์จะไม่ทรงบีบบังคับ
37:24 เหตุฉะนั้นมนุษย์ทั้งหลายจึงยำเกรงพระองค์ พระองค์ไม่ทรงนับถือผู้ใดที่มีใจประกอบด้วยสติปัญญา”

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope