กลับหน้าแรกพระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV

 

โยบ 39

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42]

พระเจ้าทรงสำแดงให้โยบเห็นสติปัญญาของพระองค์ในการเนรมิตสร้าง
39:1 “เจ้าทราบไหมว่าแพะป่าทั้งหลายตกลูกเมื่อไร หรือเจ้าสามารถกำหนดเวลาเมื่อบรรดากวางตัวเมียตกลูกได้หรือ
39:2 เจ้าสามารถนับจำนวนเดือนที่พวกมันท้องครบได้หรือ หรือเจ้าทราบเวลาเมื่อพวกมันตกลูกไหม
39:3 พวกมันฟุบตัวลง พวกมันตกลูกของพวกมัน พวกมันทิ้งความโศกเศร้าของพวกมันออกไป
39:4 ลูกอ่อนของมันอ้วนพี พวกมันเติบโตขึ้นด้วยมีต้นข้าวกิน พวกมันออกไป และไม่กลับมาหาแม่อีก
39:5 ผู้ใดปล่อยลาป่าไปเป็นอิสระ หรือผู้ใดแก้บรรดาเชือกผูกลาป่า
39:6 ซึ่งเราได้ให้ถิ่นทุรกันดารเป็นบ้านของมัน และให้ดินแห้งแล้งเป็นที่อยู่อาศัยของมัน
39:7 มันดูหมิ่นมวลชนแห่งนคร และไม่เอาใจใส่เสียงร้องของผู้ขับขี่
39:8 เทือกเขาเป็นลานหญ้าของมัน และมันแสวงหาหญ้าเขียวทุกอย่าง
39:9 ม้ายูนิคอนจะยอมรับใช้เจ้าหรือ หรือนอนค้างคืนอยู่ที่รางหญ้าของเจ้าหรือ
39:10 เจ้าสามารถเอาเชือกผูกม้ายูนิคอนให้ลากไถได้หรือ หรือมันจะยอมคราดที่ลุ่มตามเจ้าไปหรือ
39:11 เจ้าจะพึ่งมัน เพราะพละกำลังของมันมหาศาลได้หรือ หรือเจ้าจะฝากแรงงานของเจ้าไว้กับมันหรือ
39:12 เจ้าจะไว้ใจมันว่า มันจะนำข้าวของเจ้ามาถึงบ้าน และเก็บข้าวนั้นไว้ในยุ้งฉางของเจ้าหรือ
39:13 เจ้าได้ให้ปีกอันสวยงามแก่นกยูงหรือ หรือให้ปีกและขนแก่นกกระจอกเทศหรือ
39:14 ซึ่งละบรรดาไข่ของมันไว้ในดิน และให้พวกมันอบอุ่นอยู่ในผงคลีดิน
39:15 และลืมไปว่าเท้าอาจจะเหยียบพวกมันให้แหลก หรือสัตว์ป่าทุ่งอาจทำพวกมันแตกเสีย
39:16 มันใจแข็งต่อลูกอ่อนทั้งหลายของมัน เหมือนกับว่าลูกอ่อนเหล่านั้นไม่ใช่ของมัน แรงงานของมันไร้ประโยชน์ โดยปราศจากความกลัว
39:17 เพราะพระเจ้าทรงกระทำให้มันขาดสติปัญญา ทั้งพระองค์ไม่ได้ทรงถ่ายทอดความเข้าใจแก่มัน
39:18 เวลาใดที่มันยกตัวขึ้นสูง มันก็ดูหมิ่นม้าและคนขี่ม้า
39:19 เจ้าให้พละกำลังแก่ม้าหรือ เจ้าห่มคอของมันด้วยฟ้าร้องหรือ
39:20 เจ้าทำให้มันกลัวเหมือนอย่างตั๊กแตนได้หรือ ศักดิ์ศรีแห่งรูจมูกของมันน่าสะพรึงกลัวนัก
39:21 มันตะกุยไปในหุบเขา และเต้นโลดด้วยกำลังของมัน มันออกไปปะทะบรรดาคนที่ถืออาวุธ
39:22 มันเยาะเย้ยความกลัว และไม่ตกใจ ทั้งมันไม่หันหนีไปเสียจากดาบ
39:23 แล่งธนูกวัดแกว่งกระทบมัน หอกใหญ่ที่วาววับและโล่
39:24 มันโกยดินด้วยความดุร้ายและเดือดดาล ทั้งมันยืนนิ่งอยู่ต่อไปไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงแตร
39:25 มันร้องท่ามกลางเสียงแตรทั้งหลายว่า ‘ฮ่า ฮ่า’ และมันได้กลิ่นการสู้รบแต่ไกล เสียงตะโกนของเหล่าผู้บังคับบัญชาและเสียงโห่ร้อง
39:26 นกเหยี่ยวบินไปมาด้วยสติปัญญาของเจ้า และกางปีกของมันตรงไปทางทิศใต้หรือ
39:27 นกอินทรีบินขึ้นตามคำบัญชาของเจ้า และทำรังของมันบนที่สูงหรือ
39:28 มันอาศัยอยู่และทำรังที่หน้าผา บนชะโงกผาและที่เข้มแข็ง
39:29 มันค้นหาเหยื่อจากที่นั่น และตาของมันเห็นไปไกล
39:30 บรรดาลูกอ่อนของมันดูดเลือดด้วย และมีอะไรถูกฆ่าตายที่ไหน มันก็อยู่ที่นั่นแหละ”

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope