กลับหน้าแรก / Main Menu

 

2 พงศ์กษัตริย์ 7 / 2 Kings 7

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25]

เอลีชาพยากรณ์ว่าจะมีอาหารพอ
7:1 จากนั้นเอลีชาพูดว่า “เจ้าทั้งหลายจงฟังพระวจนะของพระเยโฮวาห์ พระเยโฮวาห์ตรัสดังนี้ว่า พรุ่งนี้ประมาณเวลานี้ แป้งละเอียดถังหนึ่งจะขายกันเป็นเงินหนึ่งเชเขล และข้าวบาร์เลย์สองถังเป็นเงินหนึ่งเชเขล ที่ประตูเมืองแห่งกรุงสะมาเรีย”

Elisha's Promise of Food
7:1 Then Elisha said, Hear ye the word of the LORD; Thus saith the LORD, To morrow about this time shall a measure of fine flour be sold for a shekel, and two measures of barley for a shekel, in the gate of Samaria.

7:2 แล้วเจ้านายคนหนึ่งที่กษัตริย์ทรงพิงอยู่ที่มือของเขาตอบคนของพระเจ้าและพูดว่า “ดูเถิด ถ้าแม้พระเยโฮวาห์จะทรงสร้างหน้าต่างในฟ้าสวรรค์ สิ่งนี้จะเป็นขึ้นได้หรือ” และท่านพูดว่า “ดูเถิด ท่านจะเห็นสิ่งนี้กับตาของท่านเอง แต่จะไม่ได้กิน”

7:2 Then a lord on whose hand the king leaned answered the man of God, and said, Behold, if the LORD would make windows in heaven, might this thing be? And he said, Behold, thou shalt see it with thine eyes, but shalt not eat thereof.

7:3 และมีคนโรคเรื้อนสี่คนอยู่ที่ทางเข้าประตูเมือง และเขาทั้งหลายต่างพูดต่อกันว่า “พวกเราจะนั่งอยู่ที่นี่จนพวกเราตายทำไมเล่า

7:3 And there were four leprous men at the entering in of the gate: and they said one to another, Why sit we here until we die?

7:4 ถ้าพวกเราพูดว่า ‘พวกเราจะเข้าไปในเมือง’ แล้วการกันดารอาหารก็อยู่ในเมือง และพวกเราก็จะตายเสียที่นั่น และถ้าพวกเรานั่งอยู่ที่นี่พวกเราก็จะตายเหมือนกัน ฉะนั้นบัดนี้จงมาเถิด ให้พวกเรามอบตัวไว้กับกองทัพของคนซีเรีย ถ้าเขาทั้งหลายไว้ชีวิตพวกเรา พวกเราก็จะมีชีวิตอยู่ ถ้าเขาทั้งหลายฆ่าพวกเรา พวกเราก็จะตายเท่านั้นเอง”

7:4 If we say, We will enter into the city, then the famine is in the city, and we shall die there: and if we sit still here, we die also. Now therefore come, and let us fall unto the host of the Syrians: if they save us alive, we shall live; and if they kill us, we shall but die.

พระเจ้าทรงทำให้คนซีเรียตกใจแล้วหนีไป
7:5 และเขาทั้งหลายลุกขึ้นในเวลาโพล้เพล้เพื่อจะเข้าไปในค่ายของคนซีเรีย และเมื่อพวกเขามาถึงริมค่ายของคนซีเรียแล้ว ดูเถิด ไม่มีใครอยู่ที่นั่นสักคน

God Frightens Away the Syrians
7:5 And they rose up in the twilight, to go unto the camp of the Syrians: and when they were come to the uttermost part of the camp of Syria, behold, there was no man there.

7:6 เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกระทำให้กองทัพของคนซีเรียได้ยินเสียงรถม้าศึก เสียงม้า คือเป็นเสียงของกองทัพใหญ่ และเขาทั้งหลายจึงพูดกันและกันว่า “ดูเถิด กษัตริย์แห่งอิสราเอลได้จ้างบรรดากษัตริย์แห่งคนฮิตไทต์ และบรรดากษัตริย์แห่งอียิปต์มาเข้าโจมตีพวกเราแล้ว”

7:6 For the Lord had made the host of the Syrians to hear a noise of chariots, and a noise of horses, even the noise of a great host: and they said one to another, Lo, the king of Israel hath hired against us the kings of the Hittites, and the kings of the Egyptians, to come upon us.

7:7 ดังนั้น เขาทั้งหลายจึงลุกขึ้นและหนีไปในเวลาโพล้เพล้ และทิ้งเต็นท์ บรรดาม้าและลาของพวกเขา คือทิ้งค่ายไว้อย่างนั้นเอง และหนีไปเอาชีวิตของตนรอด

7:7 Wherefore they arose and fled in the twilight, and left their tents, and their horses, and their asses, even the camp as it was, and fled for their life.

7:8 และเมื่อคนโรคเรื้อนเหล่านี้มาถึงที่ริมค่าย พวกเขาก็เข้าไปในเต็นท์หนึ่งและกินและดื่ม และขนเอาเงิน ทองคำและเสื้อผ้าจากที่นั่นและเอาไปซ่อนไว้ แล้วก็กลับมาอีกและเข้าไปในอีกเต็นท์หนึ่งและขนเอาข้าวของออกไปจากที่นั่นด้วย และเอาไปซ่อนไว้

7:8 And when these lepers came to the uttermost part of the camp, they went into one tent, and did eat and drink, and carried thence silver, and gold, and raiment, and went and hid it; and came again, and entered into another tent, and carried thence also, and went and hid it.

7:9 แล้วเขาทั้งหลายพูดกันและกันว่า “พวกเราทำไม่ถูกเสียแล้ว วันนี้เป็นวันแห่งข่าวดี และพวกเราก็นิ่งเสีย ถ้าพวกเราคอยจนแสงอรุณขึ้น โทษบางอย่างจะตกอยู่กับพวกเรา เพราะฉะนั้นบัดนี้มาเถิด ให้เราทั้งหลายไปและบอกสำนักพระราชวัง”

7:9 Then they said one to another, We do not well: this day is a day of good tidings, and we hold our peace: if we tarry till the morning light, some mischief will come upon us: now therefore come, that we may go and tell the king's household.

7:10 ดังนั้น พวกเขาจึงมาและเรียกนายประตูเมือง และพวกเขาบอกเรื่องราวแก่เขาทั้งหลายว่า “พวกเราได้มายังค่ายของคนซีเรีย และดูเถิด ไม่มีใครอยู่ที่นั่นสักคน ทั้งไม่ได้ยินเสียงของผู้ใด แต่มีบรรดาม้าและลาผูกอยู่ และเต็นท์เหล่านั้นตั้งอยู่อย่างนั้นเอง”

7:10 So they came and called unto the porter of the city: and they told them, saying, We came to the camp of the Syrians, and, behold, there was no man there, neither voice of man, but horses tied, and asses tied, and the tents as they were.

7:11 และเขาเรียกเหล่านายประตู และพวกเขาก็บอกเรื่องนี้แก่สำนักพระราชวังที่อยู่ภายใน

7:11 And he called the porters; and they told it to the king's house within.

7:12 และกษัตริย์ทรงตื่นบรรทมในเวลากลางคืน และตรัสกับพวกผู้รับใช้ของพระองค์ว่า “บัดนี้ เราจะแสดงให้เจ้าทั้งหลายเห็นว่าคนซีเรียได้กระทำอะไรต่อพวกเรา เขาทั้งหลายรู้อยู่ว่าพวกเราหิว เพราะฉะนั้นเขาทั้งหลายจึงออกไปนอกค่ายซ่อนตัวอยู่ที่กลางทุ่งนา พูดว่า ‘เมื่อเขาทั้งหลายออกมาจากเมือง พวกเราจะจับเขาทั้งหลายทั้งเป็น และจะเข้าไปในเมือง’”

7:12 And the king arose in the night, and said unto his servants, I will now shew you what the Syrians have done to us. They know that we be hungry; therefore are they gone out of the camp to hide themselves in the field, saying, When they come out of the city, we shall catch them alive, and get into the city.

7:13 และผู้รับใช้ของพระองค์คนหนึ่งตอบและทูลว่า “ข้าพระองค์ขอร้องพระองค์ ขอให้บางคนเอาม้าสักห้าตัวที่เหลืออยู่ในเมือง (ดูเถิด ม้าเหล่านั้นเป็นเหมือนอย่างประชากรทั้งสิ้นของอิสราเอลที่เหลืออยู่ในเมือง ข้าพระองค์ทูลว่า ดูเถิด ม้าเหล่านั้นเป็นเหมือนอย่างประชากรทั้งสิ้นของอิสราเอลที่พินาศแล้ว) และขอให้พวกเราส่งคนไปและดู”

7:13 And one of his servants answered and said, Let some take, I pray thee, five of the horses that remain, which are left in the city, (behold, they are as all the multitude of Israel that are left in it: behold, I say, they are even as all the multitude of the Israelites that are consumed:) and let us send and see.

7:14 ดังนั้น เขาทั้งหลายจึงเอาม้ากับรถม้าศึกสองคัน และกษัตริย์ทรงส่งให้ไปติดตามกองทัพของคนซีเรีย ตรัสว่า “จงไปดู”

7:14 They took therefore two chariot horses; and the king sent after the host of the Syrians, saying, Go and see.

7:15 และเขาทั้งหลายได้ติดตามพวกเขาไปจนถึงแม่น้ำจอร์แดน และดูเถิด ตลอดทางเต็มไปด้วยเสื้อผ้าและภาชนะต่าง ๆ ซึ่งคนซีเรียได้ทิ้งเสียขณะเมื่อพวกเขารีบหนีไป และพวกผู้สื่อสารก็กลับมาและทูลกษัตริย์

7:15 And they went after them unto Jordan: and, lo, all the way was full of garments and vessels, which the Syrians had cast away in their haste. And the messengers returned, and told the king.

คำพยากรณ์เรื่องอาหารสำเร็จ
7:16 และประชากรก็ยกออกไป และปล้นเต็นท์ทั้งหลายของคนซีเรีย ดังนั้นแป้งละเอียดถังหนึ่งจึงขายกันเป็นเงินหนึ่งเชเขล และข้าวบาร์เลย์สองถังเป็นเงินหนึ่งเชเขล ตามพระวจนะของพระเยโฮวาห์

The Promise of Plenty Fulfilled
7:16 And the people went out, and spoiled the tents of the Syrians. So a measure of fine flour was sold for a shekel, and two measures of barley for a shekel, according to the word of the LORD.

7:17 และกษัตริย์ทรงแต่งตั้งเจ้านายคนหนึ่งที่พระองค์ทรงพิงอยู่ที่มือของเขาให้เป็นนายประตู และประชากรก็เหยียบไปบนเขาตรงประตู และเขาก็สิ้นชีวิตตามที่คนของพระเจ้าได้กล่าวไว้ ผู้ซึ่งกล่าวไว้เมื่อกษัตริย์เสด็จลงมาหาท่าน

7:17 And the king appointed the lord on whose hand he leaned to have the charge of the gate: and the people trode upon him in the gate, and he died, as the man of God had said, who spake when the king came down to him.

7:18 และเป็นไปตามที่คนของพระเจ้าได้ทูลกษัตริย์ว่า “ข้าวบาร์เลย์สองถังจะขายกันเป็นเงินหนึ่งเชเขล และแป้งละเอียดหนึ่งถังเป็นเงินหนึ่งเชเขล ประมาณเวลานี้ในวันพรุ่งนี้ที่ประตูเมืองแห่งกรุงสะมาเรีย”

7:18 And it came to pass as the man of God had spoken to the king, saying, Two measures of barley for a shekel, and a measure of fine flour for a shekel, shall be to morrow about this time in the gate of Samaria:

7:19 และเจ้านายคนนั้นได้ตอบคนของพระเจ้าและพูดว่า “บัดนี้ ดูเถิด ถ้าแม้พระเยโฮวาห์จะทรงสร้างหน้าต่างในฟ้าสวรรค์ สิ่งนี้จะเป็นขึ้นได้หรือ” และท่านได้พูดว่า “ดูเถิด ท่านจะเห็นสิ่งนี้กับตาของท่านเอง แต่จะไม่ได้กิน”

7:19 And that lord answered the man of God, and said, Now, behold, if the LORD should make windows in heaven, might such a thing be? And he said, Behold, thou shalt see it with thine eyes, but shalt not eat thereof.

7:20 และต่อมาก็บังเกิดเป็นดังนั้นแก่เขา ด้วยว่าประชากรได้เหยียบไปบนเขาที่ประตูเมืองและเขาก็สิ้นชีวิต

7:20 And so it fell out unto him: for the people trode upon him in the gate, and he died.

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope