กลับหน้าแรก / Main Menu

 

โยบ 2 / Job 2

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42]

ซาตานรับอนุญาตทรมานตัวโยบเอง
2:1 มีอยู่อีกวันหนึ่ง เมื่อบุตรชายทั้งหลายของพระเจ้ามารายงานตัวต่อพระพักตร์ของพระเยโฮวาห์ และซาตานเข้ามาท่ามกลางพวกเขาเพื่อรายงานตัวต่อพระพักตร์ของพระเยโฮวาห์ด้วย

Satan Obtains Permission to Afflict Job's Body
2:1 Again there was a day when the sons of God came to present themselves before the LORD, and Satan came also among them to present himself before the LORD.

2:2 และพระเยโฮวาห์ตรัสกับซาตานว่า “เจ้ามาจากไหน” และซาตานตอบพระเยโฮวาห์ และกล่าวว่า “จากไป ๆ มา ๆ อยู่ในแผ่นดินโลก และจากเดินขึ้นเดินลงในแผ่นดินโลกนั้น”

2:2 And the LORD said unto Satan, From whence comest thou? And Satan answered the LORD, and said, From going to and fro in the earth, and from walking up and down in it.

2:3 และพระเยโฮวาห์ตรัสกับซาตานว่า “เจ้าได้ไตร่ตรองดูโยบผู้รับใช้ของเราหรือไม่ ว่าไม่มีใครเหมือนเขาในแผ่นดินโลก เป็นคนดีพร้อมและเที่ยงธรรม เป็นคนที่เกรงกลัวพระเจ้าและหันเสียจากความชั่วร้าย และเขายังยึดมั่นในความซื่อสัตย์ของเขาอยู่ ถึงแม้ว่าเจ้าชวนเราให้ต่อสู้กับเขา เพื่อทำลายเขาโดยไม่มีเหตุ”

2:3 And the LORD said unto Satan, Hast thou considered my servant Job, that there is none like him in the earth, a perfect and an upright man, one that feareth God, and escheweth evil? and still he holdeth fast his integrity, although thou movedst me against him, to destroy him without cause.

2:4 และซาตานตอบพระเยโฮวาห์ และกล่าวว่า “หนังแทนหนัง ใช่แล้ว คนย่อมให้ทุกอย่างที่เขามีอยู่แทนชีวิตของเขา

2:4 And Satan answered the LORD, and said, Skin for skin, yea, all that a man hath will he give for his life.

2:5 แต่บัดนี้ ขอยื่นพระหัตถ์ของพระองค์เถิด และแตะต้องกระดูกและเนื้อของเขา และเขาจะสาปแช่งพระองค์ต่อพระพักตร์ของพระองค์”

2:5 But put forth thine hand now, and touch his bone and his flesh, and he will curse thee to thy face.

2:6 และพระเยโฮวาห์ตรัสกับซาตานว่า “ดูเถิด เขาอยู่ในมือของเจ้า แต่จงไว้ชีวิตของเขาเท่านั้น”

2:6 And the LORD said unto Satan, Behold, he is in thine hand; but save his life.

2:7 ดังนั้น ซาตานจึงออกไปจากต่อพระพักตร์ของพระเยโฮวาห์ และได้ให้โยบเป็นฝีร้าย ตั้งแต่ฝ่าเท้าของท่านจนถึงกระหม่อมของท่าน

2:7 So went Satan forth from the presence of the LORD, and smote Job with sore boils from the sole of his foot unto his crown.

2:8 และท่านก็เอาชิ้นหม้อแตกขูดตัวของท่าน และท่านนั่งอยู่ในกองขี้เถ้า

2:8 And he took him a potsherd to scrape himself withal; and he sat down among the ashes.

ภรรยาโยบเยาะเย้ยท่าน
2:9 แล้วภรรยาของท่านพูดกับท่านว่า “ท่านยังจะยึดมั่นในความซื่อสัตย์ของท่านหรือ จงสาปแช่งพระเจ้าและตายเสียเถิด”

Job's Wife Mocks Him
2:9 Then said his wife unto him, Dost thou still retain thine integrity? curse God, and die.

2:10 แต่ท่านพูดกับนางว่า “เธอพูดอย่างหญิงโฉดคนหนึ่งจะพูด อะไรกัน พวกเราจะรับสิ่งดีจากพระหัตถ์ของพระเจ้า และพวกเราจะไม่รับสิ่งชั่วร้ายบ้างหรือ” ในเหตุการณ์เหล่านี้ทั้งสิ้น โยบมิได้กระทำบาปด้วยริมฝีปากของตน

2:10 But he said unto her, Thou speakest as one of the foolish women speaketh. What? shall we receive good at the hand of God, and shall we not receive evil? In all this did not Job sin with his lips.

สหายสามคนของโยบที่ถือว่าตัวชอบธรรม
2:11 บัดนี้ เมื่อสหายทั้งสามของโยบได้ยินถึงภัยพิบัตินี้ทั้งสิ้นที่ได้เกิดขึ้นกับท่าน ทุกคนก็มาจากสถานที่ต่าง ๆ ของตน คือ เอลีฟัสชาวเทมาน บิลดัดคนชูอาห์ และโศฟาร์ชาวนาอามาห์ เพราะพวกเขาได้นัดมาพร้อมกันเพื่อแสดงความเศร้าโศกกับท่านและปลอบประโลมใจท่าน

Job's Three Self Righteous Friends
2:11 Now when Job's three friends heard of all this evil that was come upon him, they came every one from his own place; Eliphaz the Temanite, and Bildad the Shuhite, and Zophar the Naamathite: for they had made an appointment together to come to mourn with him and to comfort him.

2:12 และเมื่อเขาทั้งหลายเงยหน้าของตนขึ้นดูแต่ไกล และจำท่านไม่ได้ พวกเขาก็ส่งเสียงและร้องไห้ และพวกเขาทุกคนฉีกเสื้อคลุมของตน และซัดผงคลีดินเหนือศีรษะของตนขึ้นไปยังฟ้าสวรรค์

2:12 And when they lifted up their eyes afar off, and knew him not, they lifted up their voice, and wept; and they rent every one his mantle, and sprinkled dust upon their heads toward heaven.

2:13 แล้วเขาทั้งหลายนั่งลงกับท่านบนดินเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน และไม่มีใครสักคนหนึ่งพูดกับท่านสักคำ ด้วยว่าพวกเขาเห็นว่าความทุกข์ระทมของท่านนั้นใหญ่ยิ่งนัก

2:13 So they sat down with him upon the ground seven days and seven nights, and none spake a word unto him: for they saw that his grief was very great.

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope