กลับหน้าแรก / Main Menu

 

โยบ 6 / Job 6

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42]

โยบขอความเมตตา
6:1 แต่โยบตอบและกล่าวว่า

Job's Answer Appeals for Pity
6:1 But Job answered and said,

6:2 “โอ ข้าอยากให้ชั่งดูความเศร้าโศกของข้าอย่างถี่ถ้วน ทั้งเอาความลำบากยากเย็นของข้าใส่ไว้พร้อมกันในตราชู

6:2 Oh that my grief were throughly weighed, and my calamity laid in the balances together!

6:3 เพราะบัดนี้ มันก็จะหนักกว่าทรายในทะเล เพราะเหตุนี้คำพูดของข้าจึงถูกกลืนไปเสียหมด

6:3 For now it would be heavier than the sand of the sea: therefore my words are swallowed up.

6:4 เพราะบรรดาธนูขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ก็อยู่ภายในตัวข้า จิตใจของข้าดื่มพิษของมัน ความน่าหวาดเสียวจากพระเจ้าขยายแนวเข้าใส่ข้า

6:4 For the arrows of the Almighty are within me, the poison whereof drinketh up my spirit: the terrors of God do set themselves in array against me.

6:5 ลาป่าร้องเมื่อมันมีหญ้าหรือ วัวตัวผู้ร้องบนกองหญ้าของมันหรือ

6:5 Doth the wild ass bray when he hath grass? or loweth the ox over his fodder?

6:6 จะรับประทานสิ่งที่จืดโดยไม่ใส่เกลือได้หรือ มีรสชาติใด ๆ ในไข่ขาวหรือ

6:6 Can that which is unsavoury be eaten without salt? or is there any taste in the white of an egg?

6:7 สิ่งต่าง ๆ ที่จิตใจของข้าปฏิเสธไม่ยอมแตะต้องนั้น กลายเป็นเหมือนอาหารระทมทุกข์ของข้า

6:7 The things that my soul refused to touch are as my sorrowful meat.

6:8 โอ ข้าอยากจะได้ตามที่ข้าทูลขอ และขอพระเจ้าประทานสิ่งนั้นที่ข้าปรารถนา

6:8 Oh that I might have my request; and that God would grant me the thing that I long for!

6:9 คือที่พระเจ้าจะทรงพอพระทัยที่จะทำลายตัวข้าเสีย ที่พระองค์จะใช้พระหัตถ์ของพระองค์อย่างเต็มที่ และตัดข้าออกเสีย

6:9 Even that it would please God to destroy me; that he would let loose his hand, and cut me off!

6:10 แล้วข้าจะได้รับการปลอบประโลม ใช่แล้ว ข้าจะทนฝืนตัวข้าในความทุกข์ ขอพระองค์อย่าทรงเบาพระหัตถ์ เพราะข้ามิได้ปกปิดบรรดาพระวจนะขององค์ผู้บริสุทธิ์นั้น

6:10 Then should I yet have comfort; yea, I would harden myself in sorrow: let him not spare; for I have not concealed the words of the Holy One.

6:11 ข้ามีกำลังอะไร ที่ข้าจะมีความหวัง และอะไรเป็นอวสานของข้า ที่ข้าจะต่อชีวิตของข้า

6:11 What is my strength, that I should hope? and what is mine end, that I should prolong my life?

6:12 กำลังของข้าเป็นกำลังของหินหรือ เนื้อของข้าเป็นเนื้อทองเหลืองหรือ

6:12 Is my strength the strength of stones? or is my flesh of brass?

6:13 ข้าไม่มีความช่วยเหลือในตัวข้าหรือ และสติปัญญาถูกขับไปเสียจากข้าแล้วหรือ

6:13 Is not my help in me? and is wisdom driven quite from me?

6:14 บุคคลผู้ใดที่มีความทุกข์ใจก็ควรจะได้รับความสงสารจากเพื่อนของตน แต่เขาทอดทิ้งความยำเกรงองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์

6:14 To him that is afflicted pity should be shewed from his friend; but he forsaketh the fear of the Almighty.

6:15 พี่น้องของข้าได้กระทำอย่างหลอกลวงเหมือนอย่างห้วย และเหมือนอย่างลำธารของห้วยทั้งหลาย พวกเขาก็ผ่านพ้นไปเสีย

6:15 My brethren have dealt deceitfully as a brook, and as the stream of brooks they pass away;

6:16 ซึ่งมีสีดำไปเหตุด้วยน้ำแข็ง และในสถานที่ที่ซ่อนหิมะไว้นั้น

6:16 Which are blackish by reason of the ice, and wherein the snow is hid:

6:17 เวลาใดที่พวกมันอุ่นขึ้น พวกมันก็หายไป เมื่อมันร้อน พวกมันก็สูญไปจากสถานที่ของพวกมัน

6:17 What time they wax warm, they vanish: when it is hot, they are consumed out of their place.

6:18 วิถีเหล่านั้นแห่งทางของพวกมันถูกหันไปเสีย พวกมันไปสู่ความว่างเปล่า และพินาศไป

6:18 The paths of their way are turned aside; they go to nothing, and perish.

6:19 หมู่คนเดินทางของตำบลเทมาได้มองดู เหล่าคนเดินทางของเมืองเชบาได้รอคอยพวกมัน

6:19 The troops of Tema looked, the companies of Sheba waited for them.

6:20 เขาทั้งหลายรู้สึกสับสนเพราะพวกเขาได้หวังไว้ เขาทั้งหลายได้มาถึงที่นั่นและต้องละอายใจ

6:20 They were confounded because they had hoped; they came thither, and were ashamed.

6:21 เพราะบัดนี้ ท่านทั้งหลายก็ไร้ความหมาย พวกท่านเห็นความลำบากยากเย็นของข้าและกลัว

6:21 For now ye are nothing; ye see my casting down, and are afraid.

6:22 ข้าเคยพูดไหมว่า ‘ขอนำของมายังข้า’ หรือ ‘ขอรางวัลให้ข้าจากทรัพย์สินของพวกท่าน’

6:22 Did I say, Bring unto me? or, Give a reward for me of your substance?

6:23 หรือว่า ‘ขอช่วยข้าให้พ้นจากมือของพวกศัตรู’ หรือว่า ‘ขอไถ่ข้าจากมือของผู้มีอำนาจ’ หรือ

6:23 Or, Deliver me from the enemy's hand? or, Redeem me from the hand of the mighty?

6:24 ขอสั่งสอนข้าและข้าจะเงียบ และขอทำให้ข้าเข้าใจว่าข้าได้ผิดพลาดตรงไหน

6:24 Teach me, and I will hold my tongue: and cause me to understand wherein I have erred.

6:25 บรรดาถ้อยคำที่ถูกต้องมีพลังมากจริง ๆ แต่คำโต้เถียงของพวกท่านติเตียนอะไร

6:25 How forcible are right words! but what doth your arguing reprove?

6:26 ท่านทั้งหลายคิดว่าจะติเตียนบรรดาถ้อยคำหรือ และคำปราศรัยของคนหนึ่งที่สิ้นหวังซึ่งเป็นเหมือนอย่างลม

6:26 Do ye imagine to reprove words, and the speeches of one that is desperate, which are as wind?

6:27 ใช่แล้ว ท่านทั้งหลายท่วมท้นลูกกำพร้าพ่อ และพวกท่านขุดบ่อดักจับเพื่อนของพวกท่าน

6:27 Yea, ye overwhelm the fatherless, and ye dig a pit for your friend.

6:28 ฉะนั้นบัดนี้ จงพอใจ ขอมองดูข้าเถิด เพราะมันก็ปรากฏแจ้งแก่พวกท่านหากข้ามุสา

6:28 Now therefore be content, look upon me; for it is evident unto you if I lie.

6:29 ขอกลับคิดใหม่ ข้าขอร้องพวกท่าน ขออย่าให้เป็นความชั่วช้าเลย ใช่แล้ว ขอกลับคิดใหม่เถิด ความชอบธรรมของข้าอยู่ในสิ่งนี้

6:29 Return, I pray you, let it not be iniquity; yea, return again, my righteousness is in it.

6:30 มีความชั่วช้าในลิ้นของข้าหรือ การรับรู้รสของข้าแยกแยะสิ่งวิปลาสต่าง ๆ ไม่ออกหรือ”

6:30 Is there iniquity in my tongue? cannot my taste discern perverse things?

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope