กลับหน้าแรกพระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV

 

อพยพ 22

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40]

สิทธิในทรัพย์สิน
22:1 “ถ้าผู้ใดลักวัวตัวผู้หรือแกะไปฆ่าหรือขายมันเสีย จงให้ผู้นั้นคืนวัวห้าตัวแทนวัวหนึ่งตัวและแกะสี่ตัวแทนแกะหนึ่งตัว
22:2 ถ้าผู้ใดเห็นขโมยกำลังบุกรุกเข้าไปและผู้นั้นตีขโมยนั้นจนถึงแก่ความตาย ไม่ต้องทำให้ผู้นั้นหลั่งโลหิตเพราะการตีขโมยนั้น
22:3 ถ้าดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว จะต้องทำให้ผู้นั้นหลั่งโลหิตเพราะการตีขโมยนั้น เพราะว่าขโมยนั้นจะต้องเสียค่าชดใช้อย่างครบถ้วน ถ้าเขาไม่มีอะไรจะชดใช้ให้ ดังนั้นเขาจะต้องถูกขายแทนค่าทรัพย์สินที่เขาลักไปนั้น
22:4 ถ้าได้พบเห็นของที่ขโมยไปนั้นได้อยู่ในมือของเขายังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าจะเป็นวัวตัวผู้ก็ดี หรือลาก็ดี หรือแกะก็ดี ขโมยนั้นจะต้องคืนให้เป็นสองเท่า
22:5 ถ้าผู้ใดปล่อยให้สัตว์กินของในทุ่งนา หรือของในสวนองุ่นเสียไป และปล่อยสัตว์ของตนและมันไปกินของในทุ่งนาของผู้อื่น ผู้นั้นจะต้องจ่ายค่าชดใช้ โดยให้ของที่ดีที่สุดในทุ่งนาของตน และของที่ดีที่สุดในสวนองุ่นของตน
22:6 ถ้าจุดไฟที่กองหนาม เป็นเหตุให้ไฟลามไปติดกองข้าว หรือติดต้นข้าวซึ่งยังไม่ได้เกี่ยว หรือติดทุ่งนาจนไหม้เสีย ผู้ที่จุดไฟนั้นจะต้องจ่ายค่าชดใช้เป็นแน่
22:7 ถ้าผู้ใดฝากเงินหรือสิ่งของไว้กับเพื่อนบ้านของตน และของนั้นถูกขโมยไปจากบ้านของผู้นั้น ถ้าจับขโมยได้ ขโมยนั้นต้องจ่ายเป็นสองเท่า
22:8 ถ้าจับขโมยไม่ได้ จงนำเจ้าของบ้านมายังพวกผู้พิพากษา เพื่อจะดูว่ามือของเขาได้ขโมยสิ่งของของเพื่อนบ้านของตนหรือไม่
22:9 ในคดีฟ้องร้องทุกอย่าง จะเป็นเรื่องวัวตัวผู้ ลา แกะ หรือเสื้อผ้า หรือเรื่องสิ่งของใด ๆ ที่หายไป ซึ่งมีคนมาอ้างว่าสิ่งนี้สิ่งนั้นเป็นของตน จงนำคดีของคู่ความทั้งสองฝ่ายนั้นไปอยู่ต่อหน้าพวกผู้พิพากษา และพวกผู้พิพากษานั้นจะตัดสินว่าผู้ใดผิด ผู้นั้นจะต้องจ่ายเป็นสองเท่าให้แก่เพื่อนบ้านของตน
22:10 ถ้าผู้ใดฝากลาหรือวัวตัวผู้ หรือแกะ หรือสัตว์ใด ๆ ไว้ให้เพื่อนบ้านของตนรักษาไว้ และสัตว์นั้นตายเสียหรือได้รับบาดเจ็บ หรือถูกไล่ต้อนไป โดยไม่มีใครเห็น
22:11 ดังนั้น จะต้องให้เขาทั้งสองฝ่ายปฏิญาณตัวต่อพระพักตร์ของพระเยโฮวาห์ว่า มือของเขาไม่ได้ขโมยของของเพื่อนบ้านของตน และผู้เป็นเจ้าของจะยอมรับคำปฏิญาณนั้น และผู้รับฝากนั้นจะไม่ต้องจ่ายค่าชดใช้
22:12 และถ้าสัตว์นั้นถูกขโมยไปจากผู้รับฝาก ผู้รับฝากนั้นจะต้องจ่ายค่าชดใช้ให้แก่เจ้าของสัตว์นั้น
22:13 ถ้าสัตว์นั้นถูกสัตว์ร้ายกัดฉีกเป็นชิ้น ๆ จงให้เขานำซากสัตว์นั้นมายืนยันเป็นหลักฐาน และผู้รับฝากไม่ต้องจ่ายค่าชดใช้แทนสัตว์ที่ถูกกัดฉีกนั้น
22:14 และถ้าผู้ใดยืมสิ่งใด ๆ ไปจากเพื่อนบ้านของตน และมันได้รับบาดเจ็บ หรือตายเสียในเวลาที่เจ้าของมันไม่อยู่ ผู้ยืมจะต้องจ่ายค่าชดใช้เป็นแน่
22:15 แต่ถ้าเจ้าของมันอยู่ด้วย ผู้ยืมไม่ต้องจ่ายค่าชดใช้ ถ้ามันเป็นของเช่า ให้จ่ายแต่ค่าเช่าเท่านั้น

การล่วงประเวณี การไหว้รูปเคารพ ความกรุณา การถวายผลแรกแด่พระเจ้า
22:16 และถ้าผู้ใดล่อลวงหญิงพรหมจารีที่ยังไม่มีคู่หมั้นและนอนร่วมกับหญิงนั้น ผู้นั้นจะต้องจ่ายเงินสินสอดรับหญิงนั้นเป็นภรรยาของตน
22:17 ถ้าบิดาของหญิงนั้นปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะยกหญิงนั้นให้แก่เขา เขาจะต้องจ่ายเงินสินสอดตามธรรมเนียมสู่ขอหญิงพรหมจารีนั้น
22:18 เจ้าอย่าให้แม่มดมีชีวิตรอดอยู่เลย
22:19 ผู้ใดก็ตามสมสู่กับสัตว์เดียรัจฉาน ผู้นั้นจะต้องถูกประหารชีวิตอย่างแน่นอน
22:20 ผู้ใดถวายบูชาแก่พระต่าง ๆ เว้นแต่พระเยโฮวาห์องค์เดียว ผู้นั้นจะต้องถูกทำลายเสียสิ้น
22:21 เจ้าอย่าบีบบังคับคนต่างด้าวหรือข่มเหงเขาเลย เพราะเจ้าทั้งหลายเคยเป็นคนต่างด้าวอยู่ในแผ่นดินแห่งอียิปต์
22:22 เจ้าทั้งหลายจงอย่าข่มเหงหญิงม่ายคนใด หรือลูกกำพร้าพ่อเลย
22:23 ถ้าเจ้าข่มเหงพวกเขาโดยวิธีใดก็ตาม และพวกเขาร้องทุกข์ถึงเรา เราจะฟังคำร้องทุกข์ของพวกเขาเป็นแน่
22:24 และความโกรธของเราจะพลุ่งขึ้น และเราจะประหารพวกเจ้าด้วยดาบ และภรรยาของพวกเจ้าจะต้องเป็นหญิงม่าย และบุตรทั้งหลายของพวกเจ้าจะต้องเป็นลูกกำพร้าพ่อ
22:25 ถ้าเจ้าให้ประชากรของเราคนใดที่เป็นคนยากจนซึ่งอยู่กับเจ้ายืมเงินไป เจ้าอย่าถือว่าตนเป็นเจ้าหนี้ของเขา ทั้งเจ้าอย่าคิดดอกเบี้ยจากเขา
22:26 ถ้าเจ้าได้รับเสื้อคลุมของเพื่อนบ้านของเจ้าไว้เป็นของประกัน เจ้าจงคืนของนั้นให้แก่เขาก่อนตะวันตกดิน
22:27 เพราะเขามีเสื้อคลุมเพียงตัวเดียวเท่านั้นเป็นเครื่องปกคลุมร่างกายของเขา เวลานอนเขาจะเอาอะไรห่มเล่า และจะเป็นไปอย่างนี้เมื่อเขาทูลร้องทุกข์ต่อเรา เราจะสดับฟังเพราะเราเป็นผู้มีความเมตตากรุณา
22:28 เจ้าอย่าด่าว่าผู้เป็นพระทั้งหลาย หรือสาปแช่งผู้ปกครองประชากรของเจ้า
22:29 เจ้าอย่าชักช้าที่จะนำผลแรกแห่งพืชผลและน้ำผลไม้ของเจ้ามาถวาย เจ้าจงถวายบุตรชายหัวปีของเจ้าให้แก่เรา
22:30 เช่นเดียวกัน เจ้าจงทำดังนั้นแก่วัวตัวผู้ และฝูงแกะของเจ้า ให้ลูกอยู่กับแม่ของมันเจ็ดวัน ในวันที่แปดจงพาลูกนั้นมาถวายแก่เรา
22:31 และเจ้าทั้งหลายเป็นประชากรบริสุทธิ์แก่เรา เจ้าทั้งหลายอย่ากินเนื้อสัตว์ใด ๆ ที่ถูกสัตว์ป่าแห่งท้องทุ่งกัดฉีกตาย เจ้าทั้งหลายจงทิ้งเนื้อสัตว์นั้นให้สุนัขกินเสีย”

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope